Hver kenndi Við­skipta­ráði að rýna í gögn og tölur?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Sterkasti hluti greinarinnar er tölfræðigagnrýnin: höfundur bendir á skýrt afmarkaðan aðferðafræðilegan galla, þar sem útskriftarárgangar úr grunnskóla á sex ára tímabili eru bornir saman við eitt útskriftarár framhaldsskóla, og útskýrir af hverju slík samanburðaraðferð getur gefið villandi hlutföll, jafnvel yfir 100%. Þetta er vel rökstutt og þjónar hlutverki skoðanagreinar sem ögrar yfirborðskenndri umfjöllun. Höfundur gefur til kynna persónulega reynslu sem kennari í Garðaskóla, sem eykur trúverðugleika í þeirri tilteknu stöðu. Á móti kemur að greinin er ekki gallalaus sem röksemdafærsla. Höfundur vísar í „gervigreindina" til að áætla nemendafjölda Fellaskóla, sem er veik heimild og dregur úr nákvæmni tölfræðilegrar gagnrýni sem á að vera aðalatriðið. Nafnanotkun er ósamkvæm: greinin víxlar á milli „Viðskiptaráðs" og „Vísindaráðs" án skýringar, sem ruglar lesandann. Síðari hluti greinarinnar, þar sem farið er yfir tillögur um námsefnisgerð, kennaramenntun, hlutverk íþróttafélaga og fleira, er langur upptalningarlisti sem hefði hentað betur sem sérstök grein; hann þynnir út kjarna röksemdarinnar og er að mestu óstuddur gögnum eða tilvísunum. Gagnrýni á Morgunblaðið fyrir „æsifréttamennsku" er sett fram án þess að höfundur sýni fram á í hverju hún felst umfram sjálfa tölfræðivilluna. Á heildina litið er röksemdin í kjarna greinarinnar þó skýr og efnisleg, og greinin stendur vel sem innlegg í umræðuna þrátt fyrir þessa veikleika.