Að tala tungum tveim

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er kynntur sem eftirlaunaþegi og fyrrum forstöðumaður samtaka í iðnaði, sem er eðlileg gagnsæiskrafa. Kjarninn í röksemdarfærslunni er skýr: höfundur bendir á það sem hann telur innri mótsögn hjá andstæðingum viðræðna, þ.e. að þeir kvarta bæði yfir upplýsingaskorti og fullyrða um niðurstöðu viðræðna sem ekki hafa átt sér stað. Þetta er áhugaverð röksemd og hún er vel sett fram með sterkum orðum en þó innan eðlilegra marka skoðanaritsmennsku. Hins vegar er rökstuðningurinn fremur þunnur þegar skoðað er nánar. Hliðstæðan við þorskastriðin er eftirtektarverð en mjög ónákvæm: útfærsla landhelgi var kjarnahagsmunamál með beina lagalega stoð í þróun alþjóðasamþykkta um hafrétt, og samanburðurinn við ESB-viðræður, sem snúa að margþættri samþættingu á mörgum sviðum, er ekki endilega augljós. Höfundur nefnir enga tiltekna fullyrðingu andstæðinga né tilvísun í staðreynd eða tölulegan grunn sem gæti styrkt málflutnig hans. Greinin er í raun upphrópanir gegn rökleysunni hjá hinu liðinu frekar en uppbyggileg röksemdarfærsla um kosti viðræðna. Sem skoðanagrein er hún samt lögmæt í formi sínu og ritsnillin er þokkaleg; hún uppfyllir lágmarkskröfur greinartegundarinnar þótt dýpt vanti.