„Ég kýs að kjósa ekki“

Sem skoðanagrein ber að meta þennan texta á forsendum rökstuðnings og heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Höfundar gera vel grein fyrir því hverjir þeir eru og hvaða hagsmuni þeir hafa; gagnsæið er til fyrirmyndar að því leyti. Hins vegar er rökstuðningurinn víða veikur. Fullyrðingin um að „nýfrjálshyggjan" sé kerfi sem stýri stjórnmálum er sett fram sem staðreynd án nokkurra gagna eða dæma. Sama á við um staðhæfinguna um að útvistun hafi „ítrekað leitt til lakari þjónustu og hærri kostnaðar"; ekkert tilvik er nefnt né vísað í skýrslu eða úttekt. Tillaga um óhagnaðardrifið byggingarfélag er áhugaverð en engin tilraun er gerð til að meta kostnað eða fjármögnun, sem dregur úr trúverðugleika röksemdafærslunnar. Á sviði málflutnings veikist greinin einnig af innri mótsögn: höfundar hæðast að frösum eins og „breytingar" og „betri borg" en ljúka sjálfir greininni á nákvæmlega sömu tegund yfirlýsinga, til dæmis „hvort þú vilt að hlutirnir breytist." Fyrirsögnin „Ég kýs að kjósa ekki" gefur til kynna efnismeðferð á kjörsókn eða lýðræðisþátttöku, en greinin snýst í raun um kosningaefni eins flokks. Þetta er villandi rammasetning sem dregur lesandann inn á falskri forsendu. Greinin virkar betur sem kosningabréf en sem vel rökstudd skoðanagrein.