Ungir karlmenn stækkandi hluti þeirra sem þiggja fjárhagsaðstoð í Reykjanesbæ

Styrkleiki greinarinnar liggur í því að tveir nafngreindir heimildarmenn koma fram, bæjarstjóri og forstöðumaður Fjölsmiðjunnar, og báðir tala af eigin reynslu um stöðuna í Reykjanesbæ. Þorvarður Guðmundsson gefur til að mynda áþreifanlegar tölur um fjölda þátttakenda og biðlista Fjölsmiðjunnar, sem eykur sannreynanleika. Hins vegar vantar tölulegar heimildir til að styðja aðalfullyrðinguna: hvergi kemur fram hversu mikið hlutfall ungra karlmanna hefur aukist, hvort sem er í prósentum eða fjölda, og engin tilvísun er í opinber gögn eða ársskýrslur sveitarfélagsins. Fullyrðing bæjarstjóra um að þetta sé „á landsvísu" fær enga stoð í gögnum eða sjálfstæðri heimild, og enginn sérfræðingur eða rannsakandi á sviði félagsmála er spurður. Greinin er í raun tvöföld: sömu atriðin eru rakin tvisvar í textanum, fyrst sem yfirlit og síðan aftur með orðréttum tilvitnunum, sem bendir til veikrar ritstjórnarvinnu. Þá vantar algjörlega sjónarhorn þeirra sem málið snýr að; enginn ungling eða ungur karlmaður kemur sjálfur til sögu. Efnið er áhugavert og samfélagslega mikilvægt, en uppbygging og heimildasöfnun fréttarinnar er of grunn miðað við vægi fullyrðinganna.