Er íslenska glerperlan töfraventill?

Greinin er birt sem umræðuefni og ber þess merki í tón og framsetningu. Ketill Sigurjónsson flytur skýra röksemdafærslu gegn víðtækri verðtryggingu og notar samanburð við Danmörku til að undirbyggja sjónarmið sín. Styrkur greinarinnar felst í því að höfundur viðurkennir óvissu, t.d. um kostnað verðtryggingarinnar, og kallar berum orðum eftir faglegri greiningu frá Seðlabankanum og Hagfræðistofnun Háskóla Íslands. Hann vísar einnig í ummæli „eins verkalýðsleiðtoga" um 200 milljarða króna árlegt tjón, en nefnir hvorki nafn viðkomandi né heimild, sem gerir lesanda erfitt um vik að sannreyna fullyrðinguna. Sama á við um tilvísun í bankastjóra Arion banka; efnið er óskilgreint og lesandinn á undir högg að sækja. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt; höfundurinn leynir ekki afstöðu sinni. Veikleikinn er hins vegar sá að nokkrar lykilfullyrðingar, einkum um hversu háir raunvextir séu á Íslandi í alþjóðlegum samanburði og um áhrif verðtryggingar á vexti, eru settar fram án tilvísana í rannsóknir eða tölulegar heimildir. Þetta dregur úr sannfæringarkrafti greinarinnar, jafnvel sem pistils. Einnig er framsetningin nokkuð einhliða; þeir sem telja verðtrygginguna nauðsynlega til að vernda lífeyrissparnað fá ekki eiginlega rödd, heldur aðeins niðurdregna lýsingu á viðhorfum sínum. Það er leyfilegt í skoðanagrein, en gæti styrkt rökin ef höfundurinn tæki bestu mótrökin af meiri alvöru.