„Fólk var að borga fyrir útsýni“

Stærsti gallinn er að Reykjavíkurborg fær ekki að svara í fréttinni. Þegar íbúar setja fram alvarlegar ásakanir um brot á trúnaði, kerfislæg vandamál í skipulagsmálum og hyggja á bótakröfu á hendur borginni, er óhjákvæmilegt að leita eftir viðbrögðum borgarinnar. Ekkert bendir til þess að blaðamaður hafi leitað til Reykjavíkurborgar eða Félagsbústaða, sem nefnd eru sérstaklega í tengslum við tilvik þar sem kaupverð hafi verið lækkað. Þetta er grundvallarágalli í fréttamennsku sem snýst um deilumál milli aðila. Fréttin hvílir á einni heimild, Sigríði Gunnarsdóttur, sem er sjálf aðili máls. Fullyrðingar um „um 200" skipulagsbreytingar eru settar fram án þess að tiltaka hvaðan talan kemur eða hvernig hún var reiknuð; sagt er að „einn íbúi" hafi tekið hana saman, en það er ekki sannreynanlegt fyrir lesandann. Sömuleiðis er fullyrðingin um að í öðrum borgum megi ekki breyta deiliskipulagi til nokkurra ára sett fram sem staðhæfing Sigríðar án þess að blaðamaður kanni hvort hún eigi við rök að styðjast. Tilvísunin til Félagsbústaða er áhugaverð en stendur án staðfestingar frá fyrirtækinu sjálfu. Greinin er í raun einhliða kynning á sjónarmiðum annars aðila í fyrirhuguðu deilumáli, sem veikir trúverðugleika hennar verulega.