Þekktur rabbíni sakar Ís­lending um gyðinga­hatur

Alvarlegasti gallinn er hversu einhliða frásögnin er. Samúel Guðmundsson fær ríflegt rými til að lýsa atvikinu og setja fram sitt sjónarhorn, meðal annars með beinum tilvitnunum þar sem hann kallar aðgerðir Ísraels „þjóðarmorð" og „helför" án þess að blaðamaðurinn veiti neitt samhengi eða andmæli. Shmuley Boteach, sem er sakborningur fréttarinnar að vissu leyti (hann sakar Samúel um gyðingahatur), fær hins vegar enga rödd utan þess sem sést í myndbandinu; ekkert kemur fram um hvort leitað hafi verið eftir svari frá honum. Í faglegri fréttamennsku um ágreining tveggja aðila er grundvallaratriði að hinn aðilinn fái tækifæri til að svara, sérstaklega þegar ásakanir um gyðingahatur eru uppi. Þetta er ekki rannsóknarblaðamennska heldur nokkuð einföld sögufrétt þar sem auðvelt hefði verið að hafa samband við Shmuley í gegnum samfélagsmiðla hans eða fulltrúa. Jákvætt er að blaðamaðurinn sannreyndi hjá Lögreglunni á Norðurlandi eystra að engin kæra hefði borist, sem sýnir einhverja sjálfstæða heimildavinnu. Myndböndin beggja aðila eru tiltæk lesendum, sem eykur sannreynanleika. Bakgrunnsupplýsingar um Shmuley eru sæmilegar. Framsetningin hallar þó greinilega í átt að sjónarmiðum Samúels; hann fær bæði að lýsa atvikinu og túlka það pólitískt í löngu viðtali án gagnrýninna spurninga frá blaðamanni. Orðalag eins og „einn þekktasti stuðningsmaður Ísraelshers" í innganginum er lýsandi en setur strax ákveðinn tón. Heilt á litið er þetta frétt sem skortir grunnkröfu um jafnvægi og gagnhlið.