Nú er á­byrgðin þín kæri sveitarstjórnarmaður

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er gagnsætt kynntur sem stjórnarmaður í Samtökunum '78; lesandinn veit þar af leiðandi hvaðan vindurinn blæs. Sem málflutningur er textinn skipulagður og skýr: kjarnarökin eru sett fram í rökréttri röð og höfundur vísar í sannreynanlegar heimildir, einkum íslensku æskulýðsrannsóknina og aðalnámskrá grunnskóla, til að undirbyggja fullyrðingar um hlutfall hinsegin nemenda og tilgang fræðslunnar. Talan um „nærri 20%" og „sjö þúsund börn" er þannig bundin við nafngreinda rannsókn og getur lesandinn leitað hennar uppá eigin spýtur. Það sem veikir rökstuðninginn er að höfundur ýkir andstöðuna í ákveðnu mæli án þess að nafngreina framboð eða frambjóðendur. Fullyrðingin um að „sum framboð" vilji banna hinsegin fræðslu stendur án tilvitnana eða dæma, sem gerir lesandanum erfitt að meta hvort lýsingin sé heiðarleg. Á sama hátt er staðhæfingin um „skýrt og ótvírætt samhengi" milli orðræðu og ofbeldis í nágrannalöndum sett fram sem alþekkt staðreynd án tilvísunar í rannsóknir; slíkt væri eðlilegt í munnlegri umræðu en veikir skriflegan málflutning. Retórík greinarinnar, eins og endurteknar beinar spurningar til ónafngreindra sveitarstjórnarfulltrúa, er áhrifarík sem skoðanaskrif en gengur stundum svo langt að einfalda stöðu andstæðinga í hálfgert strámannsrök. Á heildina litið er þetta ásættanleg skoðanagrein með skýrt sjónarhorn, en nokkur rök hefðu staðið betur ef þeim hefði verið rennt betri stoðum undir.