Þegar traust sam­fé­lag breytist

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Röksemdafærslan er vel skipulögð: höfundur setur fram persónulega reynslu frá Napólí sem samanburðargrunn, bendir á þversögn ferðaþjónustunnar og varar við ofviðbrögðum. Þetta er heiðarleg og skýr hugmyndagrein. Veikleikinn felst í því að fullyrðingar um skipulagða vasaþjófnaði við Þingvelli og Gullfoss eru settar fram sem þekkta staðreynd án þess að vísa til tiltekinnar fréttar, lögreglufréttar eða talnagagna. Lesandinn fær engin gögn um umfang vandamálsins: hve margir vasaþjófnaðir hafa verið skráðir, hvort lögregla hefur staðfest skipulagða hópa eða hvort um einstök tilvik er að ræða. Þetta er ekki banvænt í skoðanagrein, en rökstuðningurinn hefði stoðið traustari ef einhver staðreynd hefði verið nefnd í tölum. Samanburðurinn við Napólí er áhugaverður en hvílir alfarið á persónulegri tilfinningu höfundar; engin gögn styðja fullyrðinguna um að götuglæpir hafi minnkað þar vegna ferðaþjónustunnar. Tónninn er hóflegur og höfundur varar beinlínis við alhæfingum, sem er til fyrirmyndar. Greinin er þó frekar almenn og endurtekur kjarnaboðskap sinn nokkrum sinnum í stað þess að dýpka hann.