Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar: Íslenska leiðin til lægri vaxta og minni verðbólgu – sköpum efnahagslegan stöðugleika
Lesendagrein þar sem viðskiptafræðingur leggur til að Alþingi skipi óháð sérfræðiteymi til að meta leiðir að stöðugra gengi, minni verðbólgu og lægri vöxtum. Höfundur ber saman danska fastgengisstefnu við íslenskar aðstæður og setur fram sviðsmyndir um evrufestingu og myntkörfur. Röksemdafærslan er hófstillt og höfundur merkir tölur sínar sem dæmi, ekki niðurstöður.
Birt sem skoðanagrein, og hún er metin á þeim forsendum. Það sem lyftir greininni er sjálfsgagnrýnin: höfundur segir skýrt að 145 krónur fyrir evru séu reiknidæmi en ekki niðurstaða, að 70/30 myntkarfa sé aðeins dæmi, og hann viðurkennir að gengisfesta kosti sveigjanleika. Sérstaklega heiðarlegt er að hann nefnir sjálfur að Danmörk hafi bakhjarl í ERM II sem Ísland hefur ekki. Það er sjaldgæft í íslenskri gjaldmiðilsumræðu.
Stærsta gatið er söguleysið. Ísland rak fastgengisstefnu í áratugi með endurteknum gengisfellingum, og þeirri reynslu er hvergi mætt. Ekki er heldur vísað til fyrirliggjandi greininga, svo sem umfangsmikillar skýrslu Seðlabankans um valkosti Íslands í gjaldmiðilsmálum. Tillaga um nýtt sérfræðiteymi verður sterkari ef lesandinn fær að vita hvað þegar hefur verið unnið.
Meðalgengistölur ársins 2023 til 2025 eru settar fram án tilvísunar. Þær eru sannreynanlegar í gögnum Seðlabankans, en höfundur hefði átt að nefna upprunann. Þá er þjóðaratkvæðagreiðslan, sem greinin hefst á, aldrei skilgreind.
