Þorsteinn Pálsson skrifar: Úlfur, úlfur – hótanir kalla á viðbrögð

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á forsendum rökstuðnings og hugverks, ekki jafnvægis heimilda. Þorsteinn byggir röksemdafærslu sína á nafngreindum tilvitnunum: ummælum Ásgeirs Jónssonar seðlabankastjóra frá 2021, viðtali Gylfa Magnússonar í Kastljósi og Kjarnanum, fyrirspurn Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur á Alþingi og ummælum Margrétar Kristmannsdóttur fyrrverandi varaformanns SA. Þetta eru sannreynanlegar heimildir sem styrkja greinina. Hins vegar er ein veikleiki sá að fullyrðing um að talsmenn sjávarútvegsfyrirtækja hafi „látið í veðri vaka" um uppsagnir og sölu veiðiréttar til útlendinga er ónákvæm: enginn talsmaður er nafngreindur og ekkert tiltekið viðtal eða yfirlýsing tilgreind. Þar sem þessi hótun er einmitt kjarni greinarinnar hefði rökstuðningurinn orðið sannfærandi ef lesandinn gæti staðreynt hana sjálfur. Rökfærslan er að öðru leyti heildstæð og samfelld; Þorsteinn dregur línur frá úrskurði um auðlindagjald í fyrra til þjóðaratkvæðagreiðslunnar og setur fram kenninguna um að raunverulegur ótti sérhagsmunaafla snúist um stjórnarskrárbreytingu. Þar greinir hann forsendur sínar skýrt, sem er styrkur. Pólitísk framsetning beinist gegn áhrifavaldi sjávarútvegsfyrirtækja og samtaka atvinnulífsins, sem kemur skýrt fram.