Nína Richter skrifar: ungt fólk kann ekki StAfsEtnInGu
Skoðanagrein sem veltir fyrir sér hvort stafrænt ritmál ungs fólks sé einungis hnignun eða jafnframt þróun nýrrar tjáningarfærni. Höfundur vísar í fræðilegar heimildir og setur fram vel uppbyggða röksemdafærslu sem reynir að mótvægi við þá hugmynd að allt sé á niðurleið.
Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og verður metin á þeim forsendum. Röksemdafærslan er vel uppbyggð og höfundur sýnir heiðarleika með því að viðurkenna að hefðbundið læsi geti verið að veikjast jafnframt því sem ný færni þróast; þetta er andstæða þess strámanns sem oft birtist í umræðu um þetta efni. Sérstaklega ber að hrósa heimildanotkuninni: greinin vísar í fræðilegar rannsóknir Marwick og boyd, Hollenbaugh, dönsku unglingarannsóknina, PISA-niðurstöður OECD og fleiri heimildir sem allar eru tilgreindar með bókfræðilegum hætti í heimildaskrá ásamt DOI-tilvísunum. Þetta er óvenjulega vel heimilduð skoðanagrein. Rökstuðningurinn er vel lagaður, praktísk dæmi (eins og orðið „okay" skrifað á ólíka vegu) styrkja málflutninginn, og höfundur forðast þá gryfju að halda fram að ekkert vandamál sé til staðar. Eina veikleikann má finna í því að greinin hefði getað nefnt gagnrýni á fjöllæsiskenninguna eða bent á takmarkanir þeirra rannsókna sem vitnað er til, til dæmis hvort niðurstöður dönsku rannsóknarinnar eigi við í íslensku samhengi. Heildaráhrif greinarinnar eru samt sterk: vel skrifuð, vel rökstudd og heiðarleg skoðun sem virðir lesandann.
