Fólk sé orðið leitt á því að sjá sömu flokkana hræra

Greinin er í raun endursögn á sjónvarpsþætti, ekki sjálfstætt fréttaskrif. Frambjóðendurnir fá nánast ótakmarkað rými til að setja fram fullyrðingar sem standa án mótvægis. Baldur Borgþórsson heldur til dæmis fram að Vegagerðin skuldi sveitarfélögunum „sennilega 150-160 milljarða" vegna samnings frá 2011; þessi tala stendur algerlega óstudd, án tilvísunar í samninginn sjálfan eða staðfestingu frá Vegagerðinni. Sama á við um fullyrðinguna um að hægt sé að bjóða frítt í strætó fyrir sparnaðinn af því að hætta við Borgarlínu. Ekkert samhengi er veitt um kostnað Borgarlínu eða raunverulega stöðu þessara mála. Fréttamaður spyr ekki gagnrýnna spurninga og enginn sérfræðingur, borgarfulltrúi eða fulltrúi meirihlutans fær að svara. Framsetningin er nokkuð einsleit: framboðin fá vettvang til að mótmæla þéttingarstefnu og Borgarlínu, en engin rödd er látin mæla með þessu eða benda á galla í tillögum frambjóðendanna. Fyrirsögnin tekur beint tilvitnun úr munni eins frambjóðandans og gerir hana að rammaboðskap greinarinnar, sem dregur enn frekar úr hlutlægninni. Það er eðlilegt að fjalla um smáframboð í aðdraganda kosninga, en þegar fullyrðingar um tugi milljarða og óafturkræf áhrif eru settar fram þarf blaðamaður að veita lágmarksmótvægi eða samhengi. Greinin gefur lesandanum ekki forsendur til að meta sannleiksgildi þeirra staðhæfinga sem hún miðlar.