Kaupmáttur aukist með fordæmalausum hætti

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en les eins og frétt af fundinum. Stærsta vandamálið er skortur á jafnvægi: seðlabankastjóri gerir alvarlegar kröfur til forsvarsmanna verkalýðsfélaga, segir þá þurfa að „standa þjóðinni reikningsskil" og gefur í skyn að launakröfur þeirra séu óhóflegar, en ekkert svar kemur frá hinni hliðinni. Engin rödd verkalýðshreyfingarinnar er til staðar til að setja í samhengi eða andmæla. Þetta er alvarlegur ágalli þar sem greinin birtir í raun einhliða túlkun á flóknu kjaradeilumáli og gerir lítið til að aðstoða lesandann við að meta ólík sjónarhorn. Heimildir greinarinnar eru þó nafngreindar: Ásgeir Jónsson, Þórarinn G. Pétursson, Karen Áslaug Vignisdóttir og Jón Bjarki Bentsson koma allir fram. Fullyrðingin um 25% kaupmáttaraukningu er sett fram sem beint tilvitnun í seðlabankastjóra en er ekki tengd opinberum gögnum sem lesandinn getur skoðað sjálfstætt; slík tilvísun hefði styrkt efnið. Fyrirsögnin „Kaupmáttur aukist með fordæmalausum hætti" tekur beinlínis upp orðalag Seðlabankans og setur viðhorf hans sem hlutlaust viðmið án nokkurs fyrirvara. Þetta er framsetning sem styður eina hlið umræðunnar. Greinin hefði notið góðs af einu símtali við fulltrúa ASÍ eða BSRB til að gefa lesendum sjálfstætt mat á forsendum kaupmáttarfullyrðinganna.