Sigurður Sigurðsson skrifar: Skúmaskotavandlætingin og hringrás hinnar pólitísku friðþægingar
Skoðanagrein Sigurðar Sigurðssonar ráðist harkalega á Sigurð Inga Jóhannsson og Morgunblaðið fyrir það sem höfundur kallar hringrás pólitískrar hræsni. Greinin er ríkulega lituð af tilfinningalegri orðræðu en byggir á fáum sannreynanlegum fullyrðingum.
Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber að meta hana á þeim forsendum. Höfundur setur fram skýra afstöðu og notar lífleg myndlíkindi til að halda henni á lofti. Vandamálið er hins vegar að röksemdafærslan hvílir nánast alfarið á tilfinningalegu tungumáli og alhæfingum fremur en efnislegri greiningu. Höfundur vísar til ummæla Sigurðar Inga á flokksþingi Framsóknarflokksins, sem er sannreynanlegt atvik úr opinberri umræðu, en fer ekki nánar í hvað var sagt eða hvernig atvikið var útkljáð. Ásakanir um að Morgunblaðið „raði upp mönnum" í skipulagðri samsteypuvörn eru settar fram sem staðreynd án nokkurs rökstuðnings. Fullyrðingin um „eignatengsl og hagsmuni" er látin standa án útskýringar á hvaða tengsl eða hagsmuni sé að ræða. Sem skoðanaskrif skoðuð er aðalveikleikinn sá að greinin reynir að vera bæði siðferðileg gagnrýni og pólitísk greining en nær hvorugu, þar sem túlkun kemur í stað gagna og hávaðasamt orðaval kemur í stað rökhæfrar röksemdafærslu. Greinin hefði stoðað betur ef höfundur hefði fært dæmi sín með meiri nákvæmni og veitt lesendum tækifæri til að meta sanngirni ályktana sinna.
