„Maður sér sama fólkið koma inn aftur og aftur jafnvel þangað til það deyr“

Greinin birtist sem mannlífsviðtal, þar sem Guðmundur Ingi fær rými til að segja sína sögu, og slík greinartegund krefst ekki mótvægis eða gagnrýninnar raddar. Viðtalið stendur vel sem mannlífsefni: lesandinn fær lifandi lýsingu á fangelsisveruleikanum, persónulega innsýn og rödd viðmælanda kemur skýrt fram. Hins vegar er vert að benda á nokkur atriði sem hefðu styrkt efnið. Í fyrsta lagi blandast saman pólitískar áherslur (Borgarlínuendurskoðun, húsnæðismál, refsimenning) og persónuleg saga, en blaðamaðurinn spyr ekki einu sinni gagnrýninnar spurningar um þessar stefnuyfirlýsingar; þær standa algjörlega ómótmæltar. Í öðru lagi, þótt greinin nefni að Guðmundur Ingi sé formaður Afstöðu, er engin frekari útskýring á félaginu eða starfsemi þess, sem hefði gefið lesandanum meira samhengi. Í þriðja lagi er framsetningin slík að pólitísk skilaboð eru klædd í persónulegan búning: lesandinn fær andlega hreyfandi frásögn af fangelsislífinu og tengir hana sjálfkrafa við kosningaframboð viðmælanda, en viðtalið gerir lítið til að aðgreina hvort tveggja. Þetta er ekki ógilt sem blaðamennska, en nálgast kynningarefni í kosningaaðdraganda. Heimildalega er greinin einróma: einn viðmælandi, engin gögn um bakgrunn né tengd efni.