Fór í hart til að fá uppsagnarfrest dætra sinna endurgreiddan frá ríkinu – Ríkisstyrkur var nýttur til að greiða hluta launa hótelstjórans og eigandans

Greinin er birt sem frétt en les á köflum fremur sem ritstjórnarlegt efni; framsetning fyrirsagnarinnar og ýmsir túlkunarliðir í meginmáli greinarinnar leggja áherslu á þá mynd að opinbert fé hafi runnið til fjölskyldu eigandans frekar en að lögfræðileg álitaefni séu í brennidepli. Setningin „fór í hart til að fá uppsagnarfrest dætra sinna endurgreiddan" er verðmætahlaðin og dregur athyglina frá lagalegum niðurstöðum dómsins. Á hinn bóginn er heimildavinna greinarinnar umtalsverð: dómur héraðsdóms og Landsréttar er tíundaður ítarlega, fjárhæðir eru tilgreindar nákvæmlega, ársreikningar félagsins eru nýttir sem gagnagrunnur, og fjölskyldutengsl eru staðfest með fyrirtækjaskrá. Athyglisvert er að meðalfjöldi starfsmanna er borinn saman milli ára til að draga ályktanir um raunveruleg áhrif uppsagnanna, sem er sjálfstæð greining blaðamanns en jafnframt ályktun sem ekki er studd formlegum gögnum um starfsmannaveltu. Greinin nefnir rök beggja aðila, bæði félagsins og ríkisins, sem er mikilvægt til jafnvægis. Hins vegar er enginn utanaðkomandi sérfræðingur, svo sem lögfræðingur eða hagfræðingur, látinn tjá sig um fordæmisgildi dómsins eða Covid-stuðningskerfi ríkisins í víðara samhengi. Steinþór Jónsson eða dætur hans fengu ekki sýnilega tækifæri til að bregðast við túlkun greinarinnar, sem veikir jafnvægið. Tilvísun í eignarágreining bræðranna Steinþórs og Davíðs er ekki augljóslega tengd málinu og virkar frekar sem litun á sögunni en upplýsandi samhengi.