Um hvað er raun­veru­lega verið að spyrja?

Greinin er birt sem skoðun þingmanns og höfundur er skýrt auðkenndur sem fulltrúi Framsóknarflokksins; það er til fyrirmyndar. Röksemdafærslan er skipulögð og snyrtilega sett fram: höfundur nefnir EES-samninginn, NATO-aðild og auðlindamál sem stoðir máls síns, og hvetur til yfirvegunar frekar en slagorða. Engu að síður er rökin einhliða á þann veg að þau draga nær eingöngu fram áhættu aðildarviðræðna, en viðurkenna aldrei að einhver raunverulegur ávinningur gæti fylgt ferlinu. Höfundur spyr til dæmis „hvaða vanda á vegferðin að leysa?" en svarar sjálfur með því að benda á hve vel Ísland stendur, sem er fremur réttrúnaðarleg rökleiðsla heldur en opin greining. Krafa hans um „rauðar línur" og vandaðan undirbúning er eðlileg, en hún verður einvíð þegar aldrei er viðurkennt að samningaviðræður gætu einmitt leitt til þess að slíkar línur verði skilgreindar. Athyglisvert er að umræðan um evruna er notuð bæði sem gagnrýni á aðildarferlið og sem krafa um aðskilda umræðu, en þar vantar viðurkenningu á því að evran er órjúfanlega hluti af ESB-umræðunni. Sem skoðanagrein er þetta viðunandi verk, vel skrifað og skýrt. Hins vegar hefði hugmyndafræðileg heiðarleiki styrkst ef höfundur hefði viðurkennt a.m.k. eitt sjónarmið aðildarsinnaðra og tekist á við það, frekar en að beita eingöngu andspyrnu sem forsendulausri sjálfsögðu.