Ihor syndir undir íslenskum fána en gæti þurft að fara aftur til Úkraínu: „Nú bíð ég eftir svari“
Persónuleg söguleiksfrétt um úkraínskan blaðamann sem býr á Íslandi og stendur frammi fyrir vandkvæðum við umsókn um ríkisborgararétt. Greinin byggir á viðtali við hann og svörum Útlendingastofnunar, og gefur lesendum mynd af aðstæðum hans bæði á persónulegu og formlegu plani.
Þetta er vel unnin viðtalsgrein sem virkar sem persónusnið af Ihor Stakh og aðstæðum hans. Blaðamaðurinn sækir upplýsingar til beggja lykilaðila: Ihor fær rúman tíma til að segja sína sögu og Útlendingastofnun svarar fyrirspurn DV með efnislegum hætti, þar á meðal um reglurnar sem gilda og hvernig mat fer fram. Það er jákvætt og sýnir vönduð vinnubrögð. Einn veikleiki er þó sá að fullyrðingar Ihors um ofsóknir í Úkraínu, hættu á eigin lífi og „óvini" á borð við borgarstjóra og þingmenn eru ekki studdar neinni utanaðkomandi staðfestingu; blaðamaðurinn nefnir einungis að Útlendingastofnun hafi veitt honum alþjóðlega vernd, sem er vísbending en ekki sönnun á einstökum fullyrðingum. Frekara samhengi hefði mátt veita um stöðu blaðamanna í Úkraínu eða vísa í skýrslur alþjóðasamtaka. Framsetningin er hlýleg gagnvart Ihor og lesandinn fær lítið gagnrýnið sjónarhorn á málið, en í ljósi þess að þetta er persónuleg viðtalssaga er það ekki endilega ágalli á sama hátt og í rannsóknarfrétt. Heilt yfir er þetta ágætt stykki sem sinnir grundvallarskyldum blaðamennsku.
