Segja brottfararstöð ekki sam­rýmast Barnasáttmálanum

Stærsti veikleikinn er algjört ójafnvægi: greinin byggir eingöngu á yfirlýsingu Amnesty International og gefur hvorki ráðherra, þingmönnum né öðrum talsmönnum laganna tækifæri til svara. Þegar fjallað er um nýsamþykkt lög á Alþingi er grundvallaratriði í fréttamennsku að leita til þeirra sem stóðu að lagasetningunni, til dæmis viðkomandi ráðuneytis eða meirihlutafulltrúa. Án slíkrar viðleitni verður greinin í reynd einróma vettvangsyfirlýsing, ekki frétt. Auk þessa vantar samhengi sem gæfi lesandanum tök á að meta fullyrðingar Amnesty. Hvaða ákvæði laganna fjalla sérstaklega um börn? Hvernig rökstyðja samtökin að lögin stangist á við Barnasáttmálann, og hvað segir stjórnvöld í þeim efnum? Greinin svarar engu af þessu, svo lesandinn situr eftir með eina túlkun án gagnrýninnar prófunar. Framsetningin, þar sem fyrirsögnin notar „segja" án andsvara, gefur til kynna hlutlaust fréttaform, en efnið nær ekki upp í þann staðal. Þetta er dæmi um frétt sem þarfnast gagnaðilaraddar til að uppfylla lágmarkskröfur um jafnvægi.