Er ekki til einfaldari leið til að innheimta innviðagjald af ferðamönnum?
Íbúi í Bláskógabyggð gagnrýnir fyrirhugað náttúru- og innviðagjald á Þingvöllum, Gullfossi og Geysi og bendir á að samhliða hækkun virðisaukaskatts á baðlón geti það bitnað á ferðaþjónustu á Suðurlandi. Hann leggur til almennt komugjald að nýsjálenskri fyrirmynd og reiknar út að 3.000 króna gjald gæti skilað sambærilegum tekjum.
Skoðanagrein, og sem slík stendur hún vel undir sér. Höfundur vísar í frumvarpsdrög, fjárlagafrumvarp 2027, nýsjálenska atvinnuvegaráðuneytið og tölur Ferðamálastofu. Reikningsdæmið gengur upp: 2,27 milljónir brottfara sinnum 3.000 krónur gera um 6,8 milljarða. Hann viðurkennir líka sjálfur að brottfarartölur séu ekki nákvæm talning gjaldskyldra og að komugjald geti rekist á EES-reglur.
Heiðarleikinn nær þó ekki alla leið. Höfundur segir réttilega að almennt gjald stýri ekki álagi á einstaka staði, en hann spyr ekki af alvöru hvort sú stýring sé einmitt ástæðan fyrir vali stjórnvalda. Hann afgreiðir það með einni setningu og heldur svo áfram. Viðvörunin um að ferðamenn velji aðrar leiðir er heldur hvorki studd gögnum né reynslu annars staðar frá; þar er hún aðeins möguleiki sem settur er fram sem áhyggjuefni.
Hagsmunirnir koma fram í lokin: höfundur er íbúi í sveitarfélaginu sem málið snertir. Það er heiðarlegt að segja frá því, en lesandi hefði haft gagn af því að vita það strax í upphafi.
