Björn Jón skrifar: Agalausa kjaftæðið
Pistlahöfundur gagnrýnir nýbirta ritrýnda grein um jafnréttismenntun í stærðfræðikennslu og telur hana dæmi um að félagsvísindi grafi undan grundvallarfögum. Hann tengir þetta við hnignun menntunar í Frakklandi og vísar til Þorsteins Gylfasonar, pistils í Le Figaro og bókar Madeleine de Jessey.
„Sjö stærðfræðikennarar í fimm grunnskólum“ eru, að mati höfundar, of veikur grunnur fyrir almennar ályktanir. Athugasemdin á fullt erindi í umræðuna, en pistillinn beitir ekki sama mælikvarða á eigin málflutning. Fullyrt er um „stórkostlega menntahnignun“, að Íslandssögu og landafræði hafi verið „úthýst“ fyrir hálfri öld og að jafnréttisstefna hafi stöðvað félagslegan hreyfanleika í Frakklandi. Engin gögn fylgja þessum fullyrðingum. Niðurstöður PISA eða breytingar á námskrám hefðu getað rennt stoðum undir þær; í staðinn hvílir orsakasamhengið á staðhæfingum einum.
Heimildanotkunin er misjöfn. Þorsteinn Gylfason, pistill Alberts Zennou í Le Figaro og bók de Jessey eru nafngreind og lesandinn getur flett þeim upp. Greinin sem pistillinn hverfist um er hins vegar hvorki nefnd með titli, tímariti né höfundum. „Spekingurinn í félagsvísindadeildinni“ er nafnlaus og rannsóknin frá 2023 sem Zennou vísar til er ekki tilgreind.
Loks er hugtakið „fjölbreytileiki nemendahópa“ lagt að jöfnu við andstöðu við getuskiptingu, en það er annað umræðuefni. Pistillinn er skýr íhaldssamur málflutningur og má vera það. Röksemdirnar hefðu þó staðið sterkar ef sjónarmiðin sem gagnrýnd eru hefðu verið endursögð af meiri sanngirni.
