Hver megavattstund skiptir máli: Um raforku Íslands í nýrri iðnbyltingu
Höfundur, frumkvöðull og óháður rannsakandi á sviði gervigreindar, fjallar um ráðstöfun íslenskrar raforku til gagnavera og varar við því að rugla saman umfangi fjárfestinga og innlendum ávinningi. Hann vísar í greiningu Íslandsbanka, varpar fram fjórum spurningum um stefnumótun og stingur upp á íslensku reikniinnviðafélagi með þátttöku lífeyrissjóða.
Vísir birtir greinina sem skoðanagrein, og sem slík stendur hún vel að vígi í atriði sem margir pistlahöfundar sleppa: höfundur gerir fyrirvara við eigin tölur. Hann vísar í greiningu Íslandsbanka frá 27. október 2026. Jafnframt tekur hann sjálfur fram að 171 milljarður króna nær yfir allan vöruflokk skrifstofuvéla og tölva, ekki eingöngu gagnaverabúnað. Slík nákvæmni styrkir trúverðugleika röksemdafærslunnar.
Veikasti hlekkurinn er einmitt sá sem rökin hvíla á. Fullyrðingin um að gagnaverin séu „að mestu í erlendri eigu“ og að aðeins hluti teknanna verði eftir hér á landi er ekki studd neinni heimild í greininni. Hvergi er heldur reynt að meta hve stór sá hluti er. Höfundur spyr auk þess fjögurra spurninga, meðal annars hvort til sé samanburður á þjóðhagslegum áhrifum, án þess að upplýsa hvort hann hafi sjálfur leitað svara.
Hugmyndin um reikniinnviðafélag kemur úr rannsóknarvinnu hans, Ísland 2040, sem lesandinn fær ekkert að vita um. Á hinn bóginn kallar hann hana tilgátu en ekki áætlun, og það er heiðarleg framsetning. Kvikmyndasenan í upphafi er skraut fremur en rök.
