Á meðan kerfin rífast um verklag er farsæld barnanna okkar í húfi
Deildarstjóri í leikskóla í Reykjanesbæ bregst við stjórnsýsluúttekt Ríkisendurskoðunar á farsældarlögunum. Hún hafnar þeirri gagnrýni að greiningu hafi skort fyrir lagasetninguna og gagnrýnir breytt hlutverk sérfræðinga. Hún segir einnig að fjölskyldum í Reykjanesbæ sé neitað um samþættingu á 1. stigi og hvetur þjónustuveitendur til að fylgja lögunum.
Skoðanagrein og metin sem slík. Styrkur hennar felst í því að höfundur tekst á við nafngreint frumgagn, úttekt Ríkisendurskoðunar, segir hvar hún er ósammála og rökstyður afstöðu sína. Tilvitnun í vef Reykjanesbæjar og reynsla höfundar af gólfinu gefa rökunum jarðtengingu sem lesandi getur að hluta sannreynt.
Veikleikarnir eru þó skýrir. Höfundur spyr á hvaða stjórnunarfræðum fimm ára innleiðingartími byggi en setur sjálf fram sjö til tíu ár sem staðreynd án nokkurs rökstuðnings. Fullyrðingin um að innleiðingin hafi brugðist „í mörgum öðrum“ sveitarfélögum hvílir á reynslu úr einu bæjarfélagi. Upptalning á ráðstefnum, viljayfirlýsingum og tilmælum Sameinuðu þjóðanna sýnir að umræðan var löng, en hún svarar ekki endilega gagnrýni Ríkisendurskoðunar á skort á greiningu á stöðu barna og úrræðum.
Líkingin við bifvélavirkjann er beitt en einfaldar ráðgjafarhlutverk sérfræðinga. Lokakaflinn er hins vegar uppbyggilegur og hvetur til aðgerða frekar en kvartana.
