Hæfniuppbygging er stefnumál, ekki „bara“ fræðslumál

Greinin er birt sem skoðanagrein og á því að metast á gæðum rökstuðnings og hugmyndaframlags, ekki heimildajafnvægi. Höfundur er nafngreindur og tengsl hans við efnið vísað til, sem er til fyrirmyndar. Rökstuðningurinn er skipulagður og skýr: greinin afmarkar vandamálið, útskýrir hugtök og leggur til nálgun. Hins vegar er efnislega lítið nýtt; greinin endurtekur þekktar hugmyndir úr mannauðsfræðum og alþjóðlegri umræðu án þess að vísa í rannsóknir, gögn eða dæmi sem styðja fullyrðingarnar. Þegar sagt er að „margir keppi um sömu hæfnina" eða að breytingar verði „stöðugt hraðari" hefði verið gagnlegt að benda á tilteknar kannanir eða íslenskan veruleika til að festa rökin við. Notkun enskra hugtaka eins og „upskilling" og „reskilling" er meðvituð og þau útskýrð, en það vekur athygli að höfundur velur að nota þau frekar en að búa til eða nota íslensk jafngildi; það er stílval, ekki galli. Sem skoðanagrein frá sérfræðingi á sínu sviði uppfyllir hún lágmarkskröfur, en efnislega er hún frekar almenns eðlis og án þeirrar dýptar sem lyft hefði henni.