Hvað ef ...?

Greinin er birt sem skoðun og á að meta sem slíka. Höfundur gerir sér grein fyrir því að ESB-aðild er flókið málefni og reynir að kynna bæði jákvæðar og neikvæðar spurningar, en meðferðin er ójöfn: sjónarmiðum andstæðinga er vísað á bug sem „hræðsluáróðri" án þess að eitt einasta dæmi sé tekið og metið á eigin forsendum. Fullyrðingin um að Bretar „sjái mikið eftir" Brexit er sett fram sem staðreynd án nokkurrar tilvísunar í kannanir eða gögn; hún gæti verið studd opinberum könnunum en lesandinn fær ekkert til að sannreyna hana. Á sama hátt eru „stöðugri gjaldmiðill" og „hagstæðari húsnæðislán" nefnd sem mögulegur ávinningur án þess að vísað sé í hagfræðilega greiningu eða samanburð, sem veikir sannfæringarkraft rökunnar. Sem skoðanaskrifandi á höfundur fyllsta rétt til að taka skýra afstöðu, en rökstuðningurinn yrði sannfærandi ef hann festi helstu fullyrðingar við einhver gögn í stað þess að reiða sig nánast alfarið á tilfinningalegar líkingar og „hvað ef" spurningar. Greinin er vel læsileg og einlæg, en sem málflutningur er hún veik vegna þess hve lítið efnislegt hold er á röksemdafærslunni.