Ní­ræður maður tapað hundrað og átta milljónum til fjárkúgara

Alvarlegasti gallinn er að greinin hvílir nánast eingöngu á vitnisburði eins manns: Jóns Þorsteins Sigurðssonar, sem er vinur hins meinta fórnarlambs. Hann er nafngreindur og segir frá af eigin raun, sem er gott, en allar lykilfullyrðingar koma frá honum einum. Upphæðin, hundrað og átta milljónir, er ekki staðfest úr öðrum áttum; sagt er að lögreglan sé með málið til rannsóknar og að nokkrir hafi verið handteknir, en blaðamaður hefur ekki, svo sjá megi, leitað til lögreglu eftir staðfestingu. Þetta er verulegur brestur í fréttaflutningi þar sem bornar eru fram alvarlegar ásakanir um skipulagða fjárkúgun, vopnaburð og aðkomu sérsveitarinnar. Lögreglan hefði átt að vera fyrsta símtalið, ekki bara til að sannreyna heldur líka til að fá afstöðu hennar til gagnrýni Jóns á viðmót hennar. Þá vantar sjónarmið grunaðra, eða a.m.k. staðfestingu á því hvort þeir hafi verið handteknir. Enginn lögfræðingur eða sérfræðingur er ráðfærður. Greinin virkar frekar sem einræða vinar en gaumgæfileg fréttaúrvinnsla um alvarlegt sakamál. Fréttin er mikilvæg í efni sínu og undirliggjandi saga gæti vel verið rétt, en án viðbótarheimilda er ekki hægt að kalla þetta fullnægjandi fréttamennsku.