Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar: Met stjórnarandstöðunnar
Skoðunardálkur Kolbrúnar Bergþórsdóttur gagnrýnir stjórnarandstöðuna fyrir framgöngu hennar í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslunnar 29. ágúst og tengir hana við málþófið um veiðigjaldafrumvarpið. Pistillinn er skýrt afmarkaður sem skoðun, en röksemdafærslan hvílir nær eingöngu á persónulýsingum og hvatalestri fremur en tilvitnunum eða gögnum. Alvarlegasta fullyrðingin, að þingmenn „jafnvel ljúgi“, er sett fram án þess að eitt einasta dæmi sé nefnt.
Greinin er birt sem skoðunardálkur og verður því metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Innan þess ramma er sterkasti hluti pistilsins tilvísunin í málþófið um veiðigjaldafrumvarpið; það er atburður af opinberri skrá sem lesandi getur sjálfur gengið að og hann veitir greininni raunverulega jarðtengingu.
Þar fyrir utan þynnist rökstuðningurinn hratt. Höfundur segir að þingmenn stjórnarandstöðunnar afbaki og „jafnvel ljúgi“, en nefnir hvorki nafn, tilvitnun né dagsetningu. Ein einasta bein tilvitnun í ræðu eða viðtal hefði breytt þessu úr fullyrðingu í röksemd. Sömuleiðis er deilan um hvort verið sé að kjósa um aðildarviðræður eða aðild sjálfa raunverulegt efnisatriði sem margir hafa fjallað um málefnalega; hér er hún afgreidd sem hroki og yfirlæti án þess að efnislegu andmælin, að aðildarviðræður snúist að stórum hluta um upptöku regluverks fremur en frjálsa samninga, séu nefnd. Að afgreiða mótrökin sem lygi í stað þess að svara þeim er versta veikleiki pistilsins.
Hvatalesturinn gengur langt: stjórnarandstaðan „vill frekar þjóna“ ríkum sérhagsmunum, þingmenn eru „varðhundar hagsmunaaðila“, Miðflokkurinn heillar „Trumpista landsins“. Þetta eru fullyrðingar um innri ásetning sem enginn getur sannreynt og þær koma í stað greiningar á því sem sagt var. Pistillinn er lipurlega skrifaður og fer ekki með neitt í felur um afstöðu sína, en sem röksemdafærsla er hann nær því að vera hvatning til eigin liðs en tilraun til að sannfæra þann sem er ósammála.
