Að kannast ekki við á­byrgð sína

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Kjarni röksemdarfærslu höfundar er skýr: Samfylkingin eigi stóran hlut í verðbólguvandanum vegna húsnæðisstefnu sinnar í Reykjavík og sé því ótrúverðug þegar hún kennir krónunni um. Þetta er lögmæt pólitísk röksemd. Staðhæfingin um að einungis Finnland af Norðurlöndunum noti evruna er rétt og sannreynanleg, og höfundur notar hana vel til að benda á eyðu í röksemdafærslu Samfylkingarfólks. Hins vegar eru veikleikar í rökstuðningnum sem draga úr sannfæringarkrafti hans. Fullyrðingin um að húsnæðisskortur sé „helsta ástæða" verðbólgunnar er einföldun sem höfundur setur fram sem staðreynd án tilvísunar í hagfræðilegar greiningar eða gögn. Seðlabankinn hefur til dæmis bent á fjölda annarra þátta, svo sem gengi, laun og innflutningsverð. Jafnframt er 100 milljarða króna tala Dags B. Eggertssonar gagnrýnd en ekki sannreynd eða vefengd á efnislegan hátt; höfundur segir einungis að vextirnir séu afleiðing stefnu Samfylkingarinnar, sem er umdeild orsökafræðileg keðja. Einhliða tengsl milli þéttingarstefnu í Reykjavík og verðbólgu á landsvísu eru sett fram ítrekað án þess að önnur sjónarhorn séu viðurkennd, til dæmis hlutverk ríkisstjórnar, ferðaþjónustu eða launaþróunar. Fyrir skoðanagrein er þetta ekki gallalaust; hugmyndafræðileg heiðarleiki krefst þess að höfundur taki á augljósustu mótrökunum frekar en að hundsa þau.