Hversu oft ætlum við að bregðast börnum?
Atferlisfræðingur og sálfræðingur skrifar skoðanagrein í kjölfar Kveiksþáttar um Vopnabúrið. Hann rekur mál Breiðavíkur, Kópavogshælis og Gauksstaða og telur þau sýna endurtekið mynstur: viðvaranir bárust en eftirlit brást. Hann leggur til skýra skyldu stjórnvalda til reglulegra, ótilkynntra eftirlitsheimsókna í öll vistunarúrræði barna, óháð rekstrarformi.
Í aðsendri skoðanagrein á Vísi er heimildaskrá sjaldséð, og hér er hún ekki skraut. Höfundur vísar í tilteknar blaðsíður úr skýrslum vistheimilanefndar um Breiðavík og Kópavogshæli og tilgreinir greinar laga nr. 88/2021. Hann setur líka fyrirvara við eigin heimildir: umfjöllun RÚV um Gauksstaði sé „ekki sakfelling“ og lögreglurannsókn hafi verið felld niður. Úr Kveiksþættinum tekur hann með svör sveitarfélagsins og andmæli rekstraraðila Vopnabúrsins. Hann viðurkennir jafnframt að umfjöllunin staðfesti ekki að ekkert hafi verið gert. Slíkur heiðarleiki er fátíður í skoðanaskrifum.
Rökin eru skýr. Þrjú mál með ólíku rekstrarformi sýna sama mynstur, og höfundur hafnar því þess vegna að gera málið að einfaldri deilu um ríkisrekstur og einkarekstur. Það styrkir greinina.
Veikasti hlekkurinn er tillagan sjálf. Höfundur bendir á að lögin heimili nú þegar ótilkynntar vettvangsathuganir, en skýrir ekki hvers vegna sú heimild hefur ekki dugað eða hversu oft henni er beitt. Bilið milli gildandi laga og nýrrar skyldu verður því óljóst. Kostnaðurinn fær eina setningu og umbætur síðustu ára hálfa, þótt mynstrið sé dregið af málum sem spanna sjö áratugi.
