Hversu chic er áfengisauglýsingabannið?
Óðinn, pistlahöfundur Viðskiptablaðsins, færir rök fyrir því að auglýsingabann á áfengi sé úrelt og ósanngjarnt gagnvart íslenskum fjölmiðlum. Hann bendir á að Fríhöfnin auglýsi kampavín, að erlend prentrit séu undanþegin banninu og að stór hluti auglýsingafjár renni til erlendra miðla. Hann hvetur Alþingi til að endurskoða lögin.
Skoðanapistill Óðins sker sig úr fyrir heiðarleika gagnvart eigin tölum. Hann vitnar í Hagstofuna um að 51% auglýsingakaupa hafi runnið til erlendra miðla árið 2024 og bætir strax við fyrirvörum stofnunarinnar: hluti fjárins fer í markaðssetningu erlendis og tölurnar segja ekkert um umfang áfengisauglýsinga. Slík sjálfsögun er sjaldgæf í skoðanaskrifum. Rökin hvíla að öðru leyti á atriðum sem lesandinn getur sjálfur flett upp: 20. grein áfengislaga, undanþágu erlendra prentrita, dómi Hæstaréttar frá 1999 og ummælum framkvæmdastjóra Fjölmiðlanefndar.
Veikleikinn liggur í meðferð mótrakanna. Lýðheilsurökin eru meginstoð bannsins. Samt eru þau afgreidd með einni hnyttinni setningu um orðin champagne og kampavín og loks með háði í lokaorðunum. Hvergi er tekist á við rannsóknir á tengslum auglýsinga og áfengisneyslu, þótt heiðarleg rökræða hefði kallað á það.
Þá fjallar Viðskiptablaðið um bann sem kostar blaðið sjálft tekjur. Hagsmunirnir eru ekki faldir, því blaðið nefnir sig berum orðum. Þeir eru hins vegar aldrei ræddir sem hagsmunir, og það er lesandans að vega þá.
