Munur á afstöðu forystu og kjósenda til ESB vekur athygli

Greinin byggir á þremur nafngreindum heimildum og á tölum úr Maskínukönnun sem gerð var fyrir DV; það er ágætur grunnur og gefur lesandanum sannreynanlega viðmiðunarpunkta. Framsetningin er þó nokkuð einhliða í þeim skilningi að einungis er rætt við formenn flokka sem eru á móti ESB-aðild, en enginn fulltrúi já-sinnaflokka eða annar fræðimaður fær að koma að. Eiríkur Bergmann er eini sérfræðingurinn og túlkun hans, að forystan sé orðin „viðskila" við kjósendur, er sett fram nánast sem meginniðurstaða greinarinnar, eins og sjá má í fyrirsögninni. Það er athyglisvert val: fyrirsögnin segir að „munur á afstöðu forystu og kjósenda veki athygli" en gerir þetta að staðhæfingu frekar en einni af mögulegum túlkunum. Rósa Björk Brynjólfsdóttir bendir sjálf á að hærra hlutfall vilji „sjá samninginn" en styðji endanlega aðild, sem er mikilvægur blæbrigðamunur, en greinin þróar þá greiningu ekki frekar. Sósíalistaformaðurinn fær töluvert rými til að útskýra andstöðu sína, og þótt það sé eðlilegt í samhengi efnisins hefði greinin orðið sterkari ef já-sinnum, til dæmis úr Samfylkingunni eða Viðreisn, hefði verið gefinn sambærilegur vettvangur. Einnig vantar upplýsingar um úrtaksstærð og skekkjumörk könnunarinnar, sem skiptir verulegu máli þegar tölur sem 83,3% meðal VG-kjósenda eru bornar fram; í litlum flokkum geta fáir svarendur skekkt niðurstöðu verulega. Þetta er vel skrifuð fréttaskýring sem nýtir sér bæði heimildafólk og gögn, en skortur á andstæðum röddum og ófullnægjandi umfjöllun um takmarkanir könnunarinnar draga úr heildstæðni hennar.