Við krefjumst þess að þolendur segi frá. En er kerfið tilbúið að hlusta?
Laganemi við Háskólann í Reykjavík færir rök fyrir því að íslenska kerfið geri meiri kröfur til þolenda ofbeldis en til eigin hæfni. Hún kallar eftir skyldubundinni menntun um ofbeldi í lögfræðinámi, reglubundinni endurmenntun dómara og starfsfólks sýslumanna og betri samvinnu stofnana.
Skoðanagrein, og óvenju vel undirbyggð sem slík. Höfundur vísar í 28. gr. barnalaga, lög nr. 86/2021, 31. gr. Istanbúl-samningsins, skýrslu GREVIO frá 2022 og eftirfylgniniðurstöður frá júní 2026. Allt eru þetta heimildir sem lesandi getur flett upp. Dæmið um valnámskeið við Háskólann í Reykjavík gefur kröfunni um skyldunám áþreifanlegan grunn.
Rökfærslan er líka heiðarleg. Höfundur tekur ítrekað fram að ósamræmi í frásögn sanni ekki brot, að ágreiningur foreldra sé ekki sjálfkrafa ofbeldi og að sakleysisreglan standi óhögguð. Slíkir fyrirvarar styrkja málflutninginn í stað þess að veikja hann.
Veikleikinn liggur í kjarnafullyrðingunni sjálfri: að þá sem fara með málin skorti þekkingu. Hún hvílir að mestu á mælskuspurningum og ímynduðum dæmum, til dæmis um að barnavernd og sýslumaður vísi hvort á annað. Engin gögn um tíðni slíkra tilvika fylgja. Ekki er heldur kannað hvaða fræðsla dómurum og starfsfólki sýslumanna stendur þegar til boða, né hvort aðrir lagaskólar en Háskólinn í Reykjavík kenni efnið. Greinin er auk þess löng og endurtekur sig talsvert.
