Hvern á verkfallið að bíta?
Skoðanagrein lögmanns sem spyr hvort íslenska vinnumarkaðskerfið velti kostnaði kjaradeilna of mikið á þriðja aðila og reifar sýndarverkföll, frestunarheimildir sáttasemjara og gerðardóm sem möguleg viðbótarúrræði. Höfundur nafngreinir heimildir fyrir nánast öllum efnisatriðum og setur sjálfur fram sterkustu mótrökin gegn eigin hugmynd.
Birt undir skoðanamerki, og fáar skoðanagreinar á Vísi standa jafn vel undir eigin röksemdum. Höfundur nafngreinir það sem hann byggir á: grein Jóns Sigurðssonar frá 1974, greinargerð með vinnulöggjafarbreytingunni 1996, samanburðarskýrslu Fafo, Industriavtalet og Medlingsinstitutet í Svíþjóð, ummæli Gylfa Dalmanns, umfjöllun Eurofound um Meridiana-tilraunina 1999 og rannsókn Nicita og Rizzolli. Lesandi getur í grunninn gengið að þessu.
Merkilegast er hversu heiðarlega hann fer með eigin tillögu. Hann segir skýrt að hann taki ekki afstöðu til deilunnar sjálfrar, setur fram sterkustu mótrökin, að verkfall eigi að bíta, og bætir við að hagfræðilegt líkan jafngildi ekki sönnun. Fyrirvararnir um meðalhóf, félagafrelsi og alþjóðlegar skuldbindingar eru ekki skraut heldur raunveruleg viðurkenning á takmörkunum.
Tvennt dregur niður. Talan um rúmlega þúsund farþega sem færðu flug sitt 18. september er ekki rakin til nokkurs aðila og er sú eina reynslulega staðhæfing greinarinnar. Tilvitnanirnar eru líka lauslegar: hvorki skýrsla Fafo né rannsókn hagfræðinganna eru tímasettar eða nefndar með heiti. Þá er lítið gert úr gagnrökum frá launþegahlið, sem hefði styrkt greinina frekar en veikt hana.
