No Borders hvetja til and­spyrnu gegn brottfararstöð

Meginveikleiki fréttarinnar er algjört jafnvægisskort. Greinin er í raun lítið annað en útgáfa á yfirlýsingu No Borders, ásamt nokkrum tengingum við fréttasamhengi. Samtökin fullyrða meðal annars að lögin séu knúin áfram af „kerfislægum rasisma" og „hvítri yfirburðahyggju"; þetta eru mjög sterkar ásakanir sem blaðamaður sem skrifar frétt, ekki álit, ætti að setja í samhengi eða bera undir gagnaðila. Ekki einn fulltrúi ríkisstjórnar, dómsmálaráðuneytis eða þingflokka sem studdu frumvarpið er látinn koma að orði. Blaðamaðurinn nefnir sjálfur að „nokkrar umræður voru um málið á þingi" og að Víðir Reynisson og Tótla I. Sæmundsdóttir hafi rætt málið í sjónvarpsfréttum; hér hefði verið einfalt að vitna í rök beggja hliða úr þeirri umræðu. Sú vísun er þó einungis notuð sem bakgrunnsstaðhæfing en aldrei nýtt til að gefa lesandanum innsýn í rökin með lögunum. Framsetning fyrirsagnar og meginmáls gerir lítinn greinarmun á fréttaflutningi og málflutningi samtakanna. Tilvitnunarblokkir No Borders eru settar hver á fætur annarri án nokkurrar gagnrýninnar skoðunar, viðbótarheimilda eða sannprófunar. Fullyrðingin um að „ekki einn alþingismaður greiddi atkvæði gegn frumvarpinu" er sett fram sem tilvitnun úr yfirlýsingunni en er jafnframt staðhæfing sem hægt hefði verið að sannreyna með tilvísun í atkvæðagreiðsluna sjálfa. Á jákvæðari nótu má nefna að greinin nefnir nafngreinda einstaklinga og stofnanir (Barnaheill, allsherjar- og menntamálanefnd) og vísar til tengdrar fréttaritun Vísis um samþykkt laganna, þar sem skorðurnar á frelsissviptingu barna eru nefndar. Heildarniðurstaðan er þó sú að greinin virkar sem megafónn samtakanna frekar en sjálfstæður fréttaflutningur.