„Ríkisstjórnin þarf ekki samþykki frá Morgunblaðinu“

Greinin er í raun endursögn á einni Facebook-færslu, þar sem sjónarmið eins manns eru dregin fram án nokkurs mótvægis. Sveinn Andri Sveinsson er nafngreindur og tilvitnað beint í orð hans, sem er gott, en þar endar heimildavinna greinarinnar. Morgunblaðið er sakað um „áróður" og blaðamenn þess eru kallaðir „keyptir" í beinum tilvitnunum, en enginn fréttamaður eða ritstjóri Morgunblaðsins fékk tækifæri til andsvara; þetta er verulegur galli þegar ásakanir eru svona alvarlegar. Fyrirsögnin er beint tilvitnun í færsluna og styrkir framsetninguna sem hlutlæga frétt, en efnið er nær eins konar rökstuðningur fyrir afstöðu Sveins Andra frekar en sjálfstætt fréttaefni. Greinin vísar til stjórnarsáttmálans sem heimilda í málflutningi Sveins Andra, en bætir engu eigin samhengi við: engin umfjöllun um hvað Morgunblaðið skrifaði, engin krufning á gagnrýninni sem leiddi af sér færsluna, ekkert mat á því hvort ásakanirnar standist. Þetta er í raun „megafónfréttamennska" þar sem einn aðili fær vettvang til að ráðast á annan fjölmiðil án nokkurra spurninga. Slíkt gefur lesandanum einhliða mynd og er langt frá viðunandi fréttagreinarstaðli.