Dökkir Íslendingar tjá ótta eftir sigur hægriflokkanna

Greinin er í eðli sínu viðtalsefni eða viðbragðsgrein sem miðlar upplifun tveggja nafngreindra einstaklinga, og sú tegund fréttamennsku þarf ekki endilega jafnvægi í hefðbundnum skilningi. Hins vegar liggur vandinn djúpar: fullyrðingar um að Sjálfstæðisflokkurinn og Miðflokkurinn hafi „lýst yfir kynþáttahatri" og „farið með fleipur um heil menningarsamfélög" standa algjörlega án mótvægis eða heimilda. Blaðamaður hefði átt að leita eftir svörum frá fulltrúum þessara flokka, eða að minnsta kosti setja fullyrðingarnar í samhengi: hvaða yfirlýsingum er vísað til? Hvenær voru þær gefnar? Þetta er ekki einungis spurning um jafnvægi heldur um sannreynanleika; lesandinn fær aldrei tækifæri til að meta hvort ásakanirnar eiga við rök að styðjast. Heimildir greinarinnar eru tvær opinberar Facebook-færslur, sem eru sannarleg og aðgengileg, en þær mynda mjög einsleita raddflóru. Framsetningin styður eina túlkun, þ.e. að kosningaúrslitin séu bein ógn við minnihlutahópa, án þess að aðrir sjónarmidsmenn fái að koma að. Fyrirsögnin, „Dökkir Íslendingar tjá ótta eftir sigur hægriflokkanna," alhæfir um hóp út frá tveimur einstaklingum, sem er of víðtækt. Jákvætt er að greinin sýnir heiðarleika með því að hafa með athugasemd Friðriks þar sem hann blæst á eigin alhæfingu og aðgreinir Sjálfstæðisflokkinn frá Miðflokknum, en það dugar ekki til að bæta upp grundvallarskorti á gagnrýnni fréttamennsku.