„Á meðan verðbólgan geisaði"

Meginveikleiki greinarinnar er algjör skortur á jafnvægi. Friðrik Sophusson fær óheft rými til að setja fram sína túlkun á sögulegum atburðum, þar á meðal harða gagnrýni á Ólaf Ragnar Grímsson sem fjármálaráðherra, án þess að nokkrum öðrum aðila sé gefið tækifæri til að svara eða setja fram aðra sýn. Fullyrðingar eins og að afkomuspár Ólafs Ragnars hafi verið „kolvitlausar" og að starfsfólk ráðuneytisins hafi varað Friðrik við upplýsingum fyrri ráðherra standa algjörlega óstaðfestar. Þetta er í raun einhliða frásögn eins pólitísks aðila, sett fram nánast sem hlutlaus sögulýsing. Blaðamaðurinn, Trausti Hafliðason, setur enga af fullyrðingum Friðriks í samhengi, leitar ekki til fræðimanna eða annarra stjórnmálamanna sem gætu metið málin öðruvísi, og gerir engan greinarmun á staðreyndum og skoðunum viðmælandans. Jafnvel þegar Friðrik gagnrýnir verkalýðshreyfinguna og segir hana hafa „gleymt" þjóðarsáttarsamningunum fær enginn fulltrúi verkalýðshreyfingarinnar að svara. Greinin virkar þannig frekar sem pólitísk endurminning en fréttamennska, og hefði haft verulega meira gildi ef einhvers konar gagnrýnin sjónarhorn hefði verið sett fram til mótvægis.