Finnur enga annmarka eftir sjálfstæða eftirlitsferð í Bandero

Styrkurinn liggur í því sem blaðamenn gerðu sjálfir. Í stað þess að endursegja yfirlýsingar deiluaðila fara þeir um borð, taka með sér nafngreindan sérfræðing með viðeigandi bakgrunn, skoða AIS-vottorð, mælabréf og skoðunarskýrslu, og staðreyna eitt lykilatriði: mælabréfið var ekki útrunnið þegar skipið var tekið. Þá er mótsögnin milli skipstjóra og Samgöngustofu um hvort gögn hafi verið fjarlægð dregin fram berum orðum í stað þess að vera falin. Eftirfylgnin, að eftirlitsmenn hafi birst óvænt á Akranesi eftir fyrirspurnir, og sá fyrirvari að niðurstaða þeirra lá ekki fyrir, er heiðarleg meðferð á ókláruðu máli. Jafnvægið er samt skakkt á tveimur stöðum. Bjarni Már Magnússon, lögmaður annars deiluaðilans, fullyrðir að ásetningur stjórnvalda en ekki lög hafi ráðið för, og Einar Jóhannes tekur undir með orðinu „skítverk“; hvorugri fullyrðingu er mætt með svari frá Samgöngustofu, samgönguráðuneytinu eða sýslumanni, sem er einmitt sú tegund ásökunar sem kallar á mótrödd. Samgöngustofa birtist eingöngu í endursögðum skriflegum svörum, aldrei í beinni tilvitnun, og Hvalur hf. fær aðeins eina setningu um tilkynningu Kristjáns Loftssonar þótt kyrrsetningarkrafa fyrirtækisins sé annar af tveimur lagalegum þráðum málsins. Fyrirsögnin er sömuleiðis of afdráttarlaus: sérfræðingurinn segir sjálfur að gögnin sem hann bað um hafi ekki verið um borð, svo „engir annmarkar“ eiga við skipið sjálft en ekki skjalahaldið sem deilan snýst að stórum hluta um. Loks er framsetningin efst í textanum ruglingsleg þar sem kyrrsetning að kröfu Hvals og farbann Samgöngustofu renna saman í eitt.