Sagan öll – nema það sem vantaði
Bergþór Ólason, þingmaður Miðflokksins, gagnrýnir fjármálaráðherra fyrir misvísandi svör um aðdraganda starfsloka Harðar Arnarsonar hjá Landsvirkjun. Hann rekur dagsetta atburðarás, vísar til minnisblaða, tölvupósts og lögfræðiálits og krefst þess að öll gögn verði lögð fram. Greinin er birt sem skoðanagrein.
„Ég hef ekki séð gögn sem sanna að ráðherra hafi fyrirskipað“ að forstjóranum væri rutt úr vegi. Þessi setning, í skoðanagrein eftir þingmann stjórnarandstöðunnar, skilur á milli rökstuddrar gagnrýni og upphrópana. Höfundur byggir mál sitt á dagsettri atburðarás og nefndum gögnum: minnisblaði forstjórans frá 15. júní, tölvupósti til ráðherra 11. september, átján blaðsíðna lögfræðiáliti, minnisblaði ráðuneytisins frá 30. október og 50. gr. þingskapalaga. Lesandinn getur sjálfur kannað þessi gögn.
Sjónarmið ráðherrans fær líka að standa, þótt í endursögn andstæðings sé. Fram kemur að hann telji fundina tvo aðskilda og að hann hafi viðurkennt ónákvæmni á Alþingi. Höfundur gengst enn fremur við því að lögfræðiálitið heimili stjórn að funda án forstjóra í vissum tilvikum.
Veikleikarnir liggja í ályktunum. Hvergi er sagt hvaðan gögnin „komu fram“, svo lesandinn veit ekki hvort þau birtust í fjölmiðlum eða bárust höfundi eftir öðrum leiðum. Að ráðherra hafi „kosið“ að þegja er túlkun á ásetningi, ekki staðreynd. Fullyrðingin um að hann hafi áður verið sakaður um að afvegaleiða þingið stendur án dæmis, og háðið „Hér er auðvitað ekkert að sjá“ bætir engu við rökin.
