Þegar hljóð og mynd fara ekki saman

Greinin er skýrt merkt sem skoðun og höfundur gefur sig vel á ört. Styrkur hennar felst í því að hann vísar í sannanlegar heimildir: umhverfismatsskýrslu Vegagerðarinnar, álit Skipulagsstofnunar, aðalskipulag Mýrdalshrepps, umsögn Skaftárhrepps frá 8. febrúar 2026 og umferðartölur Vegagerðarinnar. Þetta gerir kjarnarökin sannreynanleg. Kostnaðarsamanburðurinn (verð á þúsund metra í mismunandi göngum) er gagnlegur en forsendurnar eru að hluta til höfundar eigin útreikningar, og hann viðurkennir það að nokkru leyti. Helsti veikleiki greinarinnar sem rökræðu er algert skortur á andsvörum. Innviðaráðherra er nefndur ítrekað á nafn og ásakaður um aðgerðaleysi, en lesandinn fær enga skýringu frá ráðuneytinu eða ráðherra sjálfum á því hvers vegna fundarbeiðni hafi ekki verið sinnt. Í skoðanagrein er slíkt ekki eins alvarlegt og í frétt, en rökin hefðu styrkst ef höfundur hefði að minnsta kosti reynt að fá viðbrögð og greint frá hvort hann fékk þau eða ekki. Einnig vantar rödd Vegagerðarinnar um þá spurningu sem höfundur sjálfur vekur: hvers vegna kostnaðaráætlun Reynisfjallsganga er svo há miðað við önnur göng. Þar er settur fram grunur en ekki leitað svara.