„Þessi samningur var full­kom­lega óboðlegur“

Meginvandinn er algjört ójafnvægi. Greinin er birt sem frétt en er í reynd einhliða pallur fyrir Einar Þorsteinsson. Hann fær að fullyrða að Geirdís Hanna sé „varaborgarfulltrúi Sósíalistaflokksins" sem hafi beitt sér í eigin þágu, að hún sé ekki fátæk og vilji komast hjá sköttum, og að hluti hjólabúa sé fólk úr öðrum sveitarfélögum sem hafi „hvatt aðra til þess að fylgja í kjölfarið". Allt eru þetta alvarlegar ásakanir sem Geirdís fær enga möguleika á að svara innan sömu greinar. Blaðamaðurinn biður ekki einu sinni um viðbrögð hennar við þessum fullyrðingum; einungis er vísað til þess að hún hafi „fyrr í dag" sagt Einar hafa logið, sem bendir til þess að frétt af hennar sjónarmiðum hafi þegar birst annars staðar. Ef svo er hefði mátt vísa skýrt í þá frétt svo lesandinn gæti borið saman. Kostnaðartölurnar, 50 til 100 milljónir, eru sagðar koma frá umhverfis- og skipulagssviði borgarinnar, sem er nefnd heimild en ekki nánari tilvísun gefin í skýrslu eða mat. Upphæðin 36 milljónir í niðurgreiddan kostnað er sett fram án nokkurrar tilvísunar í gögn. Þetta eru fullyrðingar sem lesandinn getur ekki staðreynt innan greinarinnar sjálfrar; þær gætu vel verið studdar opinberum gögnum borgarinnar, en fréttamaðurinn gerir enga tilraun til að staðfesta þær sjálfstætt eða nefna hvaðan þær koma nánar. Afstaða borgarlögmanns og umhverfis- og skipulagssviðs er einnig nefnd af Einari en ekki staðfest hjá þessum aðilum. Fyrrverandi meirihlutanum og Heiðu Björgu Hilmisdóttur er heldur ekki gefinn kostur á að svara. Greinin virkar þannig sem málsvörn meirihlutans frekar en frétt; blaðamaðurinn spyr og Einar svarar, en engin gagnrýnin spurninga kemur fram í textanum. Fyrir frétt af þessu tagi, þar sem alvarlegar ásakanir eru bornar á nafngreinda einstaklinga og pólitísk samtök, er þetta ófullnægjandi.