Ég lofa að líta ekki undan

Greinin er skoðanagrein og ber að meta hana sem slíka; krafan um jafnvægi á ekki við. Gagnsæi höfundar er viðunandi: tekið er fram að hún sé mannfræðingur og sitji í stjórn Barnaheilla, sem er beint hagsmunatengsl við herferðina sem hún kynnir. Fullyrðingin um að „um eitt af hverjum fimm börnum verður fyrir ofbeldi" er sett fram án tilvísunar í rannsókn eða heimild; lesandinn hefur enga leið til að sannreyna þá tölu eða skilja hvort átt sé við líkamlegt ofbeldi, andlegt ofbeldi eða hvort tveggja, eða hvort um íslenskar eða alþjóðlegar tölur sé að ræða. Sama á við um fullyrðinguna um „þúsundir tilkynninga um heimilisofbeldi á hverju ári"; ekki er vísað til Barnaverndar, lögreglu eða annarra aðila. Fyrir skoðanagrein er þetta veikleiki sem dregur úr sannfæringarkrafti röksemdarinnar. Rökfærslan sjálf er einsleit: höfundur leggur áherslu á tilfinningalega hvatningu og endurtekningar, en grefur ekki dýpra í hvers vegna fólk tilkynnir ekki eða hvaða kerfislegar breytingar gætu skipt máli. Greinin virkar þar af leiðandi meira sem kynningarefni fyrir herferð en sem rökrétt og upplýst skoðanaskrif.