Ráð­stöfun Baldurs til Eyja brjóti gegn samningi

Greinin nær vel utan um kjarna ágreiningsins með því að vitna beint í samningsákvæðið um „meðal annars" og setja fram sjónarmið beggja aðila: Gerðar Bjarkar Sveinsdóttur sveitarstjóra og G. Péturs Matthíassonar hjá Vegagerðinni. Þetta eru nafngreindar og staðfestanlegar heimildir sem gefa lesandanum færi á að meta deildarmálið sjálfstætt. Hins vegar hallar nokkuð á Vesturbyggð og ferðaþjónustuna í framsetningunni; sveitarstjórinn fær langar beinar tilvitnanir og lýsir áhrifunum ítarlega, á meðan sjónarmið Vegagerðarinnar eru dregin saman í einni setningu í óbeinni ræðu. Fréttamaðurinn hefði styrkt greinina með því að afla beinna tilvitnana frá Vegagerðinni eða ráðuneytinu um rök þeirra fyrir ákvörðuninni, ekki aðeins túlkun á orðalagi samnings. Einnig vantar samhengi um raunverulega stöðu Herjólfs: er hann enn í siglingum, hversu lengi hefur vélarbilanin staðið, og hverjar eru aðrar lausnir? Sú upplýsingaeyða gerir lesandanum erfitt að meta hvort ráðstöfunin sé eðlileg neyðarráðstöfun eða ómálefnaleg ákvörðun. Gistiheimilarekendur og hótelrekendur eru nefndir sem hópur en enginn þeirra er nafngreindur eða fær beina tilvitnun, sem veikir þann hluta frásagnarinnar. Greinin er í heild sæmileg staðbundin frétt en hallast merkjanlega að sjónarmiðum Vesturbyggðar.