Þetta reddast: en hvað ef það reddast ekki?
Skoðanagrein þar sem höfundur notar yfirvofandi verkfall flugvirkja sem tilefni til að spyrja hvort íslenska „þetta reddast“ hugsunin sé orðin að fresti fremur en bjartsýni. Greinin er óvenju hreinskilin um eigin takmörk og forðast viljandi að taka afstöðu í kjaradeilunni. Á móti kemur að hún kemst aldrei út fyrir spurningarnar sjálfar.
Vísir birtir þetta undir skoðanamerki, og greinin er heiðarleg um hvað hún er: hugleiðing, ekki greining. Höfundur segir skýrt að hann taki ekki afstöðu til þess hvor aðilinn í kjaradeilunni hafi rétt fyrir sér, og hann stendur við það. Bæði sjónarmið eru nefnd í einni línu hvert, og sú spenna sem hann dregur upp milli verkfallsréttar og samfélagslegra áhrifa er sett fram sem þversögn fremur en niðurstaða. Slík vitsmunaleg hreinskilni er sjaldgæfari en hún ætti að vera í kjaraumræðu.
Verðbólgutalan, 5,6 prósent í ágúst, er eina harða staðreyndin og hún er ekki tengd Hagstofunni með orðum. Lesandi getur þó auðveldlega gengið að henni; þetta er ekki ósannreynanleg fullyrðing, heldur vantar einfalda tilvísun.
Stærsti veikleikinn er annar. Greinin spyr fjórar til fimm stórar spurningar og svarar engri þeirra, og höfundur viðurkennir það sjálfur. Punkturinn um að fámennur hópur geti stöðvað samfélag er áhugaverðastur, en hann er lagður fram og svo lagður frá. Textinn hallar sér að endurtekinni tilfinningaskýrslu í stað þess að taka eitt atriði og fylgja því eftir.
Vel skrifað, kurteist og laust við æsing. Bara ekki mjög krefjandi.
