Kallar eftir af­námi gull­húðunar á peningaþvættis­reglum

Greinin er í raun endursögn á þingsályktunartillögu og greinargerð eins þingmanns, án nokkurrar tilraunar til sjálfstæðrar fréttavinnslu. Ekkert kemur fram frá dómsmálaráðherra, Fjármálaeftirlitinu, skrifstofu fjármálagerninga lögreglu eða öðrum sérfræðingum sem gætu útskýrt hvers vegna íslensk lög ganga lengra en Evróputilskipunin. Samtök verslunar og þjónustu eru nefnd sem stuðningur við afstöðu þingmannsins en fá ekki eigin rödd í greininni; þau eru notuð sem bakgrunnsrök frekar en sjálfstæð heimild. Þetta er merkt sem ritstjórnarefni en les fremur eins og pólitísk kynning á tillögunni. Framsetningin er einhliða: forsendur þingmannsins eru kynntar sem staðreyndir, til dæmis sú fullyrðing að það sé „tvívinna" að aðrir aðilar kanni uppruna fjármagns þegar banki hefur þegar gert það. Engin rödd dregur þá forsendu í efa, og enginn lögfræðilegur bakgrunnur er veittur um af hverju löggjafinn valdi upphaflega víðtækara gildissvið. Tilvitnun í Evróputilskipunina er að minnsta kosti sannreynanleg af lesandanum sjálfum, en engar greinarnúmeratilvísanir eru gefnar nema í einu tilviki (3. mgr. 2. gr.), sem eykur sannreynanlegt gildi aðeins lítillega. Í heildina vantar greininni þá fjölbreytni heimilda og gagnrýna nálgun sem þarf til að standa undir nafni ritstjórnarefnis í stað einfaldrar kynningu á pólitísku framtaki.