„Allt uppi á borðum“ í íslenskum sjávarútvegi

Greinin er í eðli sínu viðbragðsfrétt þar sem forstjóri Brims fær vettvang til að svara umfjöllun Berlingske. Það er ásættanleg nálgun, en veikleikinn er augljós: enginn annar aðili fær að tjá sig. Blaðamaður Berlingske, Emil Eire Frerk Olsen, er ekki spurður, enginn fræðimaður eða gagnrýnandi sjávarútvegskerfisins kemur að máli, og ummæli Daða Más Kristóferssonar eru einungis höfð í millilið úr dönsku blaðinu fremur en að hann hafi verið spurður beint. Þetta þýðir að lesandinn heyrir nánast eingöngu rödd sjávarútvegsfyrirtækis sem ver eigin hagsmuni. Jákvætt er að blaðamaðurinn setur staðhæfingu Guðmundar um að Ísland sé „eitt minnst spillta land í heimi" í samhengi með tilvísun í lista Transparency International, þar sem fram kemur að Ísland sé neðst allra Norðurlanda og Danmörk efst. Þetta er áhrifaríkt og sýnir sjálfstæða ritstjórnarlega vinnu. Einnig er beint tilvitnað í orðalag Berlingske um „nútíma fámennisstjórn" og lýðræðisrof, sem gefur lesandanum tækifæri til að meta efnið sjálfur. Hins vegar skorti á að spyrja Guðmund erfiðari spurninga, til dæmis um samþjöppun kvóta eða áhrif útgerðarinnar á sveitarfélög, sem eru kjarnaatriði í umfjöllun Berlingske. Viðbragðsfrétt getur verið góð fréttamennska, en hér er hún of þröng til að veita lesandanum heildarmynd.