Frambjóðandi Miðflokksins sakar Samfylkingu um að draga meðvitað úr framboði á húsnæði

Stærsti veikleiki greinarinnar er algjör skortur á jafnvægi. Hér er annars vegar frambjóðandi Miðflokksins sem sakar Samfylkinguna um meðvitaða stefnu til að draga úr framboði á húsnæði, sem er alvarleg ásökun, en Samfylkingunni eða borgarstjóra er hvergi gefinn kostur á að svara. Greinin nefnir vissulega að Heiða Björg Hilmisdóttir hafi sagt eitthvað á pallborði Leigjendasamtakanna, en þau ummæli eru eingöngu sögð frá í gegnum túlkun Hlédísar, ekki með beinum tilvitnunum eða sjálfstæðri staðfestingu. Þetta er ómálefnalegt í ritstjórnarefni sem á að virka sem fréttaumfjöllun. Annar ágalli er að staðhæfingar Hlédísar um fasteignaverð, hlutfall félagslegs húsnæðis og stöðu ungra kaupenda eru settar fram án þess að vísað sé í tölulegar heimildir eða rannsóknir sem lesandi getur yfirfarið. Markmiðið um 25 til 35 prósent félagslegt húsnæði er nefnt en ekki tengt opinberum gögnum eða borgaráætlun. Þegar framsetningin er skoðuð í heild birtist greinin sem vettvangur fyrir pólitískan áróður eins flokks fremur en gagnrýnin fréttaskrif; fyrirsögnin endurspeglar staðhæfingu Hlédísar sem staðreynd og lesandinn fær enga tól til að meta hvort túlkun hennar standist. Ef ætlunin var að fjalla um ágreining um húsnæðisstefnu borgarinnar hefði verið skylt að leita eftir viðbrögðum Samfylkingarinnar og vísa í opinber gögn um byggingarhraða og framboðsþróun.