Staðreyndir um færeyska drauminn

Greinin er birt sem ritstjórnardálkur („Huginn og Muninn") og ber því að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika fremur en jafnvægis heimilda. Sterkasta stoð dálksins er tilvísun í skýrslu Búskaparfrágreiðingar, færeysks efnahagsráðs, þar sem tilgreindar eru tölur um húsnæðisverð og húsnæðisbyrði. Þetta er nafngreind opinber heimild og styrkir röksemdaleiðsluna. Það sem veikir greinina er þríþætt. Í fyrsta lagi er sama textabrot, orðrétt, notað bæði sem inngangur og sem hluti meginmálsins, sem gefur til kynna ákveðinn slæleika í ritstjórn. Í öðru lagi er meginröksemdin yfirborðskennd: húsnæðisverð í Þórshöfn er notað sem eina sönnunargagnið gegn fastgengisstefnu, án þess að fjallað sé um hvort sambærileg þróun hafi átt sér stað í löndum með fljótandi gengi, eins og Íslandi, á sama tímabili. Sú samanburðarleysi gerir röksemdina halta; hátt húsnæðisverð í Þórshöfn segir lítið ef ekki er sýnt fram á að fastgengisstefnan hafi valdið því frekar en aðrir þættir. Í þriðja lagi er framsetningin á „sannfæringu" Viðreisnarfólks byggð á tveimur greinarhöfundum sem nefndir eru á nafn, en hvorugar greinarnar eru settar í samhengi eða tímamerktar nákvæmlega; lesandinn fær ekki tækifæri til að meta hvort viðkomandi hafi fjallað um húsnæðismál eða aðra þætti stöðugleikans. Sem skoðunardálkur er þetta ásættanlegt í formi en grunnt í rökfærslu.