Lands­bankinn með lang­mest undir í lánum til bygginga­geirans

Meginveikleiki greinarinnar er sá að kjarnafullyrðingin, að Landsbankinn sé með um helming allra útistandandi lána stóru bankanna til verktakafyrirtækja eftir verulegan lánavöxt á liðnu ári, er ekki studd tilvísun í afmarkaða heimild. Ekki er vísað í ársreikninga bankanna, opinberar tölur frá Seðlabanka eða önnur sannreynanleg gögn sem staðfesta þessa hlutdeild. Þetta er verulegur ágalli í ljósi þess hversu sterk fullyrðingin er. Á sama tíma er stór hluti efnisins raun í raun samansafn eldri greina og greiningaspotta, svo sem frá ACRO-greinendum og ónafngreindum sérfræðingum, sem vitnað er til undir „tengdar fréttir" án þess að skýrt sé hvort nýjar upplýsingar hafi bæst við. Þessi uppbygging gerir erfitt að greina hvar upprunalegt fréttaverk endar og hvar endurvinnsla hefst. Jafnframt er áberandi að hvorki Landsbankinn né aðrir bankarnir virðast hafa fengið tækifæri til að bregðast við fullyrðingunum, sem er verulegur jafnvægisgalli í frétt sem gæti haft markaðslega þýðingu. Framsetningin hallar nokkuð í átt að neikvæðum horfum á markaðnum, þar sem aðallega er vitnað í viðvörunarraddir og talað um „súrnun" lánasafna án þess að gagnsjónarmið séu kynnt.